!! -- تُــفِ ســــربالا -- !!

بابا نشسته داره مهریه ی مادر همسایه رو حساب میکنه که خبرشو بهشون بده ؛ منم با ماشین حساب نشستم کنارشو ضرب و تقسیم می کنم ... مهریه ی مادر همسایه ی مادر به خطامون ؛ 14 هزار تومنه ! با یه ضرب و تقسیم که بابا میگه میشه پنج میلیون و خورده ای ... ! 

یکم در مورد قانون های این چیزا از بابا می پرسم و با خودم فکر می کنم که مهریه ی بالا ؛ نمی تونه هیچ کمکی به "ایده آل" شدن یه زندگی کمک کنه ؛ ولی جلوی افتضاح شدنش رو میتونه بگیره ... ! بعضی وقت ها دیدم با نیت مذهبی و ساده بودن مهریه های خیلی پایین رو انتخاب می کنن زن و شوهر ؛ اگه به ایده آل بودن زندگی مشترکشون اطمینان دارن که مهریه ی کمی بالاتر میتونه مثل یه هدیه ی قشنگ تر به دختر باشه و اگر هم روزی برسه که عقایدشون عوض بشه و اختلاف و طلاقی در پیش باشه این مهریه ی خیلی پایین کمی میتونه اذیت کننده باشه ؛ در این شکّی نیست که عقاید آدما با هم اختلاف داره و باید بهش احترام گذاشت ؛ ولی توی مهریه به نظر من باید هم به زمینه ی بازدارنده بودنش نگاه کرد و هم به زمینه ی هدیه و زیبا بودنش که افراط و تفریطی توش پیش نیاد ... ! خب به نظر خودم که الان دارم جفنگ می گم و باید خیلی حرف بزنم تا اون چیزی که میخوام رو بگم ؛ ولی خب یه مسئله ی دیگه توی ذهنم هست ...

توی قانون ازدواج ما ؛ در هر صورت حق طلاق با مرد هست ؛ با تمام تبصره هاش و چرت و پرت هاش که فقط دکوری هستن و در نهایت همه چیز به نفع مرد تموم میشه ؛ مسئله اینه که هر چقدر دو طرف یه رابطه و ازدواج آدم های خوب و با شعوری باشن ؛ وقتی خب این رابطه به طلاق کشیده میشه که اختلاف ها بالاست ؛ دو طرف منطقی و با شعور به همدیگه نمی تونن نگاه کنن ! به نظر من وکالت دادن حق طلاق از طرف مرد به زن خیلی کار خدا پسندانه و چیزی میتونه باشه جدّا ... ! هم نقش بازدارنده بودنش عملی تر و واقعی تره ؛ و هم اگر واقع بینانه و دور از تعصّب بهش نگاه کنیم نشون دهنده ی اعتماد ما میتونه باشه به طرف مقابل !

هر وقت توی خونه کسی از بابا مشاوره میخواد و این بحث های عجیب رو میشنوم و اسم نفقه و تمکین کردن به گوشم میخوره ؛ به نظرم مسخره میاد کسایی که یه روز همدیگه رو شریک زندگی همدیگه انتخاب کردن ؛ حالا زن حاضره به خاطر نرسیدن نفقه و مرد حاضره به خاطر تمکین نکردن زن ؛ توی دادگاه از هم شکایت کنن ! مرد انگار بزرگ ترین وظیفش پول دادن هست و زن هم ؛ همخوابه شدن ! خب در این شکّی نیست که درک متقابل و احساس دو طرفه و شرایط اجتماعی مناسب هر دو طرف باعث خوشبختی میتونه بشه ؛ ولی بیایم از همین اوّل یکم منطقی به طلاق هم فکر کنیم ! از بین رفتن اعتماد و دوست داشتن بین دو نفر تقریبا پایان خیلی چیز هاست ؛ ولی باید باور کرد که توی این شرایط دو طرف منصفانه و درست نسبت به هم برخورد نمی کنن ! اگر میخواد طلاقی در کار باشه به نظر من ؛ باید این حق برای هر دو طرف باشه ؛ بحث دفاع از حقوق بانوان نیست ؛ به نظر من واقعا میتونه به زندگی اجتماعی کمک کنه ... !

شاید باید جزئی تر صحبت بشه و این همه ابعادی که این تصمیم میتونه داشته باشه بررسی بشه ؛ ولی به نظر من اگر اعتماد اوّل ازدواج باید دو طرفه باشه ؛ اگر قرار به پایانی هم هست ؛ تصمیم توی این مسئله هم باید دو طرفه باشه ... !

هر وقت به عنوان یه مرد توی دادن این حق به همسرتون شک کردید ؛ بدونین که خودخواهانه دارین به این موضوع نگاه می کنین و توی شناخت و اعتماد به درک و شعور همسرتون توی این راه شک دارید ... ! موندن یا تموم شدن یه رابطه دست خودمونه ؛ چه خوب که برای به دست آوردن و از دست دادن نترسیم و فقط برای دوست داشتن اعتماد طرف مقابل رو نخوایم و برای دوست نداشتن هم این حق رو فقط به خودمون ندیم ... !

تکبیــــــــــــر ؟!

اینجا را مثل آن شلوارکی که از شمال خریده ام دوست دارم ! درونش راحت هستم و این برای من یعنی بهترین حسّ دنیا ... ! باید بنویسم انگار تا آرام شوم ! نه اینکه بدانم چه می خواهم بنویسم یا دلم بخواهد حرف خاصّی را بنویسم ؛ ولی میدانم انگار باید بنویسم ... چند باری نوشتم و همه پاک شد ؛ فکری در ذهنم بود این روز ها که پروژه ای را شروع کنم که خیلی دوست میدارمش ولی فکر نمی کنم به این راحتی بتوانم عملی اش کنم ! امّا تصمیم گرفتم هر روز در این بد مصّب بنویسم ؛ البتّه همین الان بگویم که دفتر خاطراتی دارم که صفحه ای دارد که درونش نوشته ام از امروز ؛ هر روز خواهم نوشت و صفحه ی بعد را دقیقا به طرز معجزه آسایی سال بعد همان روز نوشتم ! خلاصه ی کلام روی حرف های من زیاد حساب باز نکنید ! هر چند خیلی هم خواننده ندارد اینجا ، ولی مهم همین است که من اینجا راحتم ؛ حتّی از آن شلوارکی که از شمال خریده ام و جنس پارچه اش سُر هست و موقع مستراح رفتن همچین دلچسب از پا در می آورمش هم بیشتر دوست می دارم اینجا را !

روز عرفه هست و تنها باری که یادم می آید به مجلسی رفتم برای دعای عرفه ، چند سال پیش بود که با پسرعموی گرامی به حرم رفتیم و اینقدر سگ لرز زدیم و خندیدیم که هنوز خاطره هایش را برای هم تعریف می کنیم ؛ حالا از این که بگذریم ؛ این روز ها را خارج از هر اعتقادی دوست دارم ؛ مانند ماه رمضان و شب های قدر ؛ مانند چهلم و سال فوت عزیزان ؛ برای من روزهایی هستند که تنها می شوم و فکر می کنم و آرام می شوم ... ! مادر پای رادیو نشسته و سُرفه می کند و بُخور می دهد و گاهی هم گریه می کند ؛ صدای دعای عرفه می آید ، یادم می آید که مثل خیلی وقت ها نماز نخوانده ام و با خودم فکر می کنم حسّ خوبی دارد این لحظه ها کلاغ پر کردن در محضر خدا ؛ نمازم که تمام می شود احساس خوبی دارم از اینکه در اتاق بسته هست و اتاقم نور گیر کافی ندارد و تقریبا تاریک است ؛ با خودم فکر می کنم اعتراف به گناهان چه معنی ای می تواند داشته باشد ؟! چطور می شود که چیزی را گناه بدانیم و آن را انجام دهیم و به آن اعتراف کنیم ؟ یاد روزی می افتم که می خواستیم از مکّه برگردیم و روحانی کاروان می گفت هر کسی با خودش فکر کنه که توی این سفر چه قول هایی به خدا داده و چقدر عوض شده ! یادم آمد که هیچ قولی نداده ام و اصلا عوض نشده ام ! یادم می آید در کتاب بینش دبیرستان نوشته بود اگر کسی هنگام ارتکاب گناه خود را در حالتی ببیند که انگاری خود را از بلندی ای به پایین پرت می کند هیچ گاه مرتکب گناه نمی شود ! دوست دارم این جمله را ؛ خارج از هر دین و مذهب و اعتقادی ؛ تعریف من از گناه این است که کاری را انجام دهی که به این نتیجه رسیده ای که درست نیست ! چطور می شود کاری را مکرّر انجام داد که می دانی درست نیست ؟! به قول دادن چندان اعتقادی دارم ؛ برایم حکم جمله های از شنبه درس می خونم و از فردا رژیم می گیرم را دارد ؛ کاری را که نه فقط از روی حرف ، بلکه از روی اعتقاد درست بدانیم ؛ هر چقدر هم سخت باشد و دور از دسترس ؛ برایش مشتاقیم و آن را انجام می دهیم ... بعد از نماز ؛ نتوانستم اعتراف کنم و به این ها فکر کردم کردم ؛ به خیلی بیشتر از این ها ... موهایم را صاف کرده بودم و تافت هم زده بودم ؛ امّا اینقدر دست لای موهایم کشیدم ام که شبیه یک نوع طوطی آفریقایی شده ام ؛ خودم که خودم را خیلی دوست دارم ؛ راستی ؛ به این فکر می کردم که گاهی وقت ها به اخلاق ها و عادت های بد عادت کرده ایم و با بهترین نیّت ها ؛ رفتار های اشتباهی نشان می دهیم ؛ رابطه با انسان های دوست داشتنی که برایم مهم هستند و برایشان مهم هستم این فرصت را به من می دهد که نتیجه ی رفتار هایم را ببینم و فکر کنم و گاهی به این نتیجه برسم که واقعا این رفتار من اشتباه است ؛ هر چند جز خوبی در ذهن من نباشد ... ! کاش بدانیم برای انسان هایی که برایشان ارزش قائلیم ؛ دوست داشتن و احساس کافی نیست و رفتار ماست که نشان می دهد چه فکری در درون داریم ! گاهی احساسمان را پیراهن عثمان می کنیم و عمل ها و عکس العمل های اشتباهمان را نمی بینیم و از تمام دنیا انتظار داریم برای احساسات پاکمان ارزش قائل باشند ... ! این روز ها آستین کوتاه به تن می کنم تا تقصیر دست هایم را بهتر ببینم ...

دعای عرفه هم تمام شده است انگار و BB King گوش می دهم ؛ اعتراف می کنم انسان خوش شانسی هستم و خوشبختم و مثل خیلی وقت ها آرامم ...

وارد مغازه میشم ؛ آروم میگم یه شارژ ایرانسل می خواستم ؛ دو تومنی ! بقیه ی پول رو بهم میده و دارم از مغازه میرم بیرون ؛ میگه آقا ؟ بر می گردم می بینم کارت شارژ رو نگرفته دارم میرم ؛ میخنده میگه عاشقی ؟ میخندم ! کارت شارژ رو می گیرم و دارم از مغازه با لبخندی که هنوز روی صورتم مونده میرم بیرون ؛ کارت شارژ رو نگاه می کنم و بر میگردم طرف عقب ؛ میگم اینکه پنج تومنیه قربونت ! میخندم و میگم تو هم عاشقی انگار ؟! یکم بی تفاوت نگام میکنه ؛ نفسشو میده بیرون و میگه ای بابا !

چند دقیقه ای بیشتر نیست که اومدم خونه از کلاس معادلاتی که فکر می کنم دفعه ی هفتم هست که برش میدارم ؛ مامان و بابا الان سوار قطار هستن و دارن میرن یه سفر چند روزه ؛ خیلی وقت بود اینجوری فضای خالی خونه رو احساس نکرده بودم ؛ حتّی داداش و زن داداش هم چند روزی نیستن ؛ نمی دونم چند روز پیش بود که با میلاد حرف می زدم و می گفتم بعضی وقتا فکر می کنم اگه آرامشی که توی خونه برامون فراهمه نبود ؛ ما چه حال و روزی داشتیم ! این روزا همه چیز برام مثل تلنگر هست ؛ دانشگاهی که وقتی خالیه یه جور دلگیره و وقتی شلوغه و هیچ آشنایی توش نیست بیشتر دلگیر میشه ؛ نگاه های نگران مامان ؛ نگاه های پرسش گر بابا ؛ درد دل هایی که به مرز گفتن نمی رسن ؛ عکس های تو فیس بوک ؛ بچه هایی که رفتن و بچّه هایی که موندن ؛ حتّی اون دف کنار اتاق هم این روزا تلنگر میزنه ؛ اون دوربین عکّاسی ؛ اون پول توی دفترچه حساب ! نمی دونم ؛ شاید احساس خوبی دارم از این تنهایی ؛ روز های خاصّی هستن این روز ها و ماه ها برای من ؛ نکته ی امیدوار کننده اینه که هنوز خودم رو آدم خوش شانسی میدونم و اینقدر آدم ها و اعتقادات آرامش بخش دور و برم هستن که بتونم خودمو بالا بکشم ؛ صدای تیک تیک پنج تا ساعت رو میتونم توی خونه احساس کنم الان ! خدا هم این روزا تلنگر میزنه ...  چقدر خوب که یک نفر همیشه هست ؛ چه التهاب آرامش بخشی دارم ...

هیچ وقت مثل این روزا ؛ از شنیدن سرود ملّی حالم بد نمی شد ... !

هوای امروز چقدر شبیه هوای 8 مهر بود ؛ همه چیز و همه کس چقدر سر جایشان بودند امروز ؛ آقای خدا در آسمان های کم رنگ بدون ابـــر این روز ها لبخنـــــد می زد و تـو هـم مثل همیــشه در قلبم بالا و پاییــن می پریدی !

،؛،

بنده ، جان می دهم برای این روز های معمولی امّا خاصّ و زیبا ...

هلال ماه ، گاهی روی قرص ماه می افتد ،؛، آن وقت ها که آرام لبخند می زنی ...

چقدر خوب است که می توان نوشت و نوشت و نوشت ؛ بعد یه آهنگ غمگین بیاید ؛ لبخند بزنی و یادت بیاید آن شب ها را و بگویی از کوزه همان برون تراود که در اوست و بدانی که تنها خدا مرا کفایت است و کاش کفایت بود و همه ی نوشته ها را با رضایت پاک کنی و بروی و در زندگی زیبایت گُم شوی ...

بالاخره اعلام کرده اند که ماه را دیده اند ، انگار شب عید است ؛ امّا از هر شب دیگری دلگیر تر است ، تنها نشسته ام و حالم خوب است و دلم گرفته ؛ شاید باید قرص ماه را ببینم تا احساس عید داشته باشم ؛ تنهایی ام طولانی می شود و لا به لای آرشیو عکس های گُم می شوم و هزاران خاطره جلوی چشمم این طرف و آن طرف می روند ؛ آن پیرزن عجوزه ی ابیانه ای ؛ آن پسر بچّه ی لخت یاسوجی ؛ آن دخترکی که بعد چند ماه که دیدمش موهایش را کوتاه کرده بود و من را شناخت ؛ آن پیرمرد کر و لال در آشورا ده ؛ آن دخترک که چشم های روباه داشت ؛ صدای در حیاط می آید ، آنقدر از آمدن مامان و بابا خوشحال می شوم که دلم قیلی ویلی می رود برایشان ؛ برای خودم هم عجیب است که درست در همین لحظه اینقدر احساس نیاز می کنم به حضورشان ؛ آنقدر حسّ هیجان انگیزی از درون دست می دهد که این احساس را در توئیتر هم می نویسم ؛ ولی همانجا هم همین از ذهنم می گذرد که باز هم از اتاقم خارج نمی شوم و فقط خوشحالم از حضورشان در خانه امشب ؛ مامان در اتاق را باز می کند ؛ می گوید سلام ، عیدت مبارک آرش ؛ دارم چیزی می خوانم ؛ همانجور که به ال سی دی نگاه می کنم میگویم عید تو هم مبارک ؛ یک هو با حالت بغض می گوید حدّ اقل یه نگاه کن موقع تبریک گفتن ، دلم خوشه پسر دارم ؛ رویش را بر می گرداند که برود ؛ چنان احساس عشقی پیدا می کنم و مثل فنر از جایم بلند می شوم و در آغوشش می گیرم و چنان می بوسمش که می خندد ! او هم یکی آرام می بوسد و می رود ! دوباره روی صندلی می نشینم و با خودم فکر می کنم کاش برای آنهایی که ارزشش را دارند ؛ احساس های خوبمان را بازگو کنیم ! با خودم فکر می کنم چه احساس خوبی داشتم از آمدن مامان ولی ظاهر قضیه جوری شد که انگار کوچکترین اهمیتی قائل نیستم . این جمله با خط نستعلیق از ذهنم می گذرد که احساس های زیبا را باید نشان داد تا زندگی زیبا تر شود ...

برای همین است که دوستت دارم از زبانم نمی افتد ؛ برای اینکه دوست داشتنی هستی ... !

بعضی لحظه ها هستن توی زندگی روزمرّه که فکر آدم رو می برن یه جای دیگه و وادارت می کنن که جور دیگر باید دید ، بارون و رگبار و تگرگ دیروز و رعد و برق های عجیب غریبش ، اونم "دیروز" ، به خودی خود برای من خیلی لذّت بخش و خاطره انگیز بود ، ولی وقتی آخرای شب برای اینکه کیف کنم از بوی بارون و نفسم تازه شه ، رفتم توی حیاط و شروع کردم کمی به قدم زدن زیر اون بارون شدید ؛ از دیدن اون قمری ( موسی کو تقی ) که چند روزی هست توی گلدون گُل مصنوعی روی دیوار تخم گذاشته واقعا به وجد اومدم ؛ اینکه این همه وقت زیر بارون و تگرگ و رعد و برقی که هیچ عاشق و مجنونی هم جرات قدم زدن زیرش رو نداشت ؛ با یه حسّ مادرانه روی تخم هاش خوابیده بود ! براش آرزو می کنم چنتا جوجه ی سالم خدا بهش بده ؛ فرقی هم نداره که دختر باشه یا سالم ؛ مهم اینه که پسر باشه ...